تاريخ : پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1391 | 2:17 | نویسنده : علی کرمی

01052012(002) - copy.jpg



تاريخ : دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391 | 20:6 | نویسنده : علی کرمی

در «دينكرت» يكي از نامه‌ها كه به دبيره پهلوي برجاي مانده است و گزيده‎اي از اوستاي باستان است، پرسش‎هاي فراوان است كه پرسنده از دانا مي‎پرسد و يكي از آن نوشته‎ها چنين است كه: چرا دين(اوستا، نمازهاي ديني) را به آوازي ناآشنا و نهفته اوستا نام گوييم! و اين سخن نشان مي‎دهد كه در همان هنگام نيز زبان اوستايي براي گويندگان پهلوي، زباني نهفته و دور بوده است، چنان كه ايرانيان آن را به درستي درنمي‎يافته‎اند، و انبوه نامه‎ها كه به زبان پهلوي بر اوستا نگاشته مي‎شد. همه از براي گزارش واژه‎هاي دور از زبان و سخنان دور از انديشه‎ مردمان بود و برخي از همين گزارش‎ها كه به «زند» نامبردار بود، هنوز در دسترس ما هست و از برخي بخش‎هاي اوستا كه با ستيزه روزگار از ميان رفت، گزيده‎ها و نوشته‎هاي پراكنده در دفترهاي پهلوي برجاي مانده است، چنان كه نامه «بندهش» از روي يكي از نسك‎هاي اوستاي كهن به نام «دامدات نسك» فراهم آمده است.


ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391 | 19:34 | نویسنده : علی کرمی
 

 آریا (سانسکریت: آ-ریا āˊrya، ایرانی باستانی: اَریا arya، پارسی باستانی: اَرییا ariya، اوستایی: اَیرییا airiia)[۱]، نامی است که نیاکان مشترک اقوام ایرانی و هندی (مردمان شمال هند) (آنان که به زبان‌های هند و ایرانی سخن می‌گفتند) خود را بدان معرفی می‌کردند و آن را به معنی شریف، اصیل و آزاده و بسیار نجیب دانسته‌اند. کسی که وابسته و از تبار قوم آریا باشد آریایی، آرین یا آریان می‌نامند.

تنها مورد کاربرد مجاز اصطلاح آریایی درباره اقوامی است که در ازمنه باستانی خود، خویشتن را آریا می‌نامیدند. هندیان و ایرانیان (پارس‌ها، مادها و آلان‌ها و سکاها و اقوام ایرانی زبان آسیای میانه) خود را آریا می‌خواندند

برای مشاهده به ادامه مطلب بروید



ادامه مطلب
تاريخ : دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391 | 19:1 | نویسنده : علی کرمی


تاريخ : دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391 | 18:55 | نویسنده : علی کرمی


  • قالب وبلاگ